Poprawa odżywienia ważna przed rozpoczeciem leczenia choroby nowotworowej

Tagi: leczenie żywieniowe, metody leczenia

Jednym z ważnych elementów, które mogą mieć wpływ na prawidłowe i niepowikłane prowadzenie leczenia raka, jest utrzymanie dobrego stanu odżywienia lub jego poprawa przed rozpoczęciem leczenia. Nie jest to proste, gdyż, jak wykazały badania prowadzone w Klinice Chirurgii Onkologicznej GUMed, aż 64% pacjentów zgłaszających się do leczenia jest w stanie silnego lub średniego stresu. Taki stan psychiczny ma bezpośredni wpływ na stan odżywiania bezpośrednio przed operacją. Chorzy tacy nie mają apetytu, nękają ich biegunki lub zaparcia, szybko tracą na wadze. Stan taki, zwany katabolizmem emocjonalnym, może mieć negatywny wpływ na wyniki leczenia. W tej sytuacji niezbędne jest włączenie żywienia dodatkowego do codziennej diety, opartego o wysokokaloryczne i wysokobiałkowe preparaty przemysłowe dostępne w aptekach.

Według zaleceń ESPEN wskazaniem do rozpoczęcia leczenia żywieniowego chorych onkologicznych zgłaszających się po raz pierwszy do lekarza przed planowym przyjęciem do szpitala jest nie tylko utrata masy ciała powyżej 10% (jest to kliniczny wyznacznik niedożywienia) ale także planowany okres niedożywienia w trakcie leczenia powyżej 7 dni, planowane leczenie uzupełniające mogące mieć wpływ na utrudnienie przyjmowania bądź wchłaniania pokarmów ( chemioterapia, radioterapia ) a także stany psychiczne wpływające na ograniczenie normalnej podaży pokarmów i wymagające w związku z tym włączenie pokarmów wysokoenergetycznych. W pierwszej kolejności należy rozważyć żywienie doustne a w wybranych przypadkach dojelitowe, jako najbardziej fizjologiczne postępowanie.

Piśmiennictwo:
0. Król K., Jastrzębski T., Jaśkiewicz J.: Analiza stanu emocjonalnego chorych na nowotwory. złośliwe kwalifikowanych do leczenia operacyjnego. Nowotwory (J Oncol) 2011;61(supl 3): s.40
1. Arends J. i wsp.: ESPEN ( European Society for Parenteral and Enteral Nutrition) guidelines on enteral nutrition: non-surgical oncology. Clin Nutrition 2006;25:245-259.